Szwecja

Po śmierci ostatniego władcy spokrewnionego z Wazami Szwedzi wybrali na następcę tronu francuskiego marszałka Jeana-Baptiste Bernadotte'a, który w 1810 r. przeszedł na luteranizm i objął rządy jako Karol XIV Jan. Wybór Francuza na przyszłego króla i poprzedzająca go o rok utrata Finlandii na rzecz Rosji odwróciły uwagę Szwedów od wschodu. Kraj zaczął zacieśniać związki z Europą Zachodnią, co oczywiście nie przekreślało układu pokojowego z Rosją. Wiele osób było przekonanych, że francuski marszałek będzie po prostu wysłannikiem Napoleona, jednak Karol Jan szybko dowiódł, że jest inaczej. Już kilka tygodni po przyjeździe do Szwecji przejął ster rządów z rąk schorowanego Karola XIII, a wkrótce potem został prawnym regentem. Szwedzka arystokracja nadal okazywała mu wrogość, ale Bernadotte nie zważa! na to i zachowywał umiarkowany kurs w polityce zagranicznej. W 1812 roku Szwecja wypowiedziała Francji obowiązujący od wielu lat układ sojuszniczy, a w 1813 roku, po walkach na kontynencie, Karol Jan sprzymierzył się z Rosją i Prusami przeciwko Napoleonowi. W zamian za to otrzymał zgodę na oderwanie Norwegii od Danii i przyłączenie jej do Szwecji.

Niełatwa unia
Wprawdzie na mocy pokoju kilońskiego (1814) Dania zgodziła się na oddanie Norwegii, otrzymując w zamian szwedzkie Pomorze, ale Norwegom nie podobało się, że traktowano ich jak przedmiot. Zanim przystąpili do luźnego związku dwóch państw, na którego czele stał król Szwecji, wymusili na Szwedach wiele ustępstw. Nowa unia przetrwała prawie wiek, ale jej najwyraźniejszym skutkiem okazał się wzrost norweskich dążeń niepodległościowych, którego wyrazem stało się odłączenie Norwegii od Szwecji w 1905 roku.