Imigracja
Imigracja od wieków stanowi istotny element historii Szwecji. W ciągu stuleci przedstawiciele licznych narodowości znajdowali w tym kraju tymczasowe lub stale schronienie, a w II połowie XIX i na początku XX w. Szwedzi tłumnie opuszczali ojczyznę, by szukać szczęścia w innych częściach świata, głównie w Ameryce. W latach 90. byli członkowie zespołu ABBA, Benny Andersson i Björn Ulvaeus napisali musical Kristina fron Duvemäla (Kristina z Duvemäla), oparty na tetralogii Utvandrarna (Emigranci). Bohaterką popularnego na całym świecie musicalu jest Kristina, która wraz z rodziną wyemigrowała z południowej Szwecji do Minnesoty. Co ciekawe, ta ulubiona historia Szwedów doczekała się adaptacji scenicznej w czasie, kiedy temat imigracji zaczął budzić mieszane uczucia zarówno wśród szwedzkich polityków, jak i obywateli.
Burze historii.
Chociaż kolonie niemieckich kupców i rzemieślników istniały na obszarze Szwecji już w XIII i XIV stuleciu, główna fala imigrantów ruszyła z sąsiedniej Finlandii w XVI stuleciu. Pierwszymi nie--Skandynawami, którzy pojawili się w państwie szwedzkim, byli holenderscy kupcy i walońscy kowale, przybyli w XVII i XVIII w. Wprawdzie stanowili oni dość nieliczną grupę, ale do dziś istnieją założone przez Walonów wioski, których zabudowa odznacza się ciemniejszą kolorystyką niż w innych miejscowościach, mimo że potomkowie ich założycieli już dawno zintegrowali się ze szwedzkim społeczeństwem. Pierwsza fala współczesnej imigracji ruszyła w latach 30. XX w., a przybyszami byli głównie rodowici Szwedzi, powracający do ojczyzny w obawie przed wielkim kryzysem, który dotknął Stany Zjednoczone. W okresie tym po raz pierwszy liczba imigrantów przewyższyła liczbę emigrantów. Od tamtego czasu tylko dwukrotnie - w 1972 i 1973 r. - zdarzyło się, że odpływ ludności był większy od jej napływu.